Ankerworm

Lernaea cyprinacea zoals de officiële naam van de ankerworm luidt is eigenlijk een veel betere naam. Ankerworm impliceert immers dat hier sprake is wan een wormachtige, terwijl we in werkelijkheid met een kreeftachtige te maken hebben, welke een heel andere behandeling behoeft. Ankerworm is dus een misleidende naam.

Het behoort tot de hoofdgroep van kreeftachtigen. Deze hoofdgroep betreffen dierlijke, meercellige, organismen met een uitwendig skelet dat door geslachtelijke voortplanting en het leggen van eitjes voor nageslacht zorgt. Alleen de vrouwtjes leven parasitair op/in de huid van de vis en soms ook in de kieuwen. De mannetjes zorgen uitsluitend voor de bevruchting en sterven daarna.

Herkennen

De ankerworm is met het blote oog te herkennen omdat het enkele centimeters lang kan worden. Het woord anker in de naam slaat op het feit dat deze kreeftachtige een hakenstructuur heeft aan de kopkant (dat lijkt op een anker), waarmee het zich vastzet in de vis. Dit anker zie je dus niet. Wat je wel kunt zien is het langwerpige lichaam, dat tussen de schubben uit de vis steekt. Als je enkele centimeters lange, witte stokjes tussen de schubben ziet uitsteken, kun je de diagnose ankerworm maken. Vaak hangen aan weerzijde van dit “stokje” eierpaketten.

Ontstaan

Ankerwormen komen vaak voor op vissen die net uit Japan zijn geïmporteerd. In bestaande vijvers waar niet recent nieuwe vissen zijn bijgezet is de kans op een uitbraak uiterst gering.

Cyclus

Een ankerworm draagt aan het einde van het steeltje twee eierzakken met zich mee. Wanneer de larven uitkomen, gaan ze op zoek naar een gastheer en graven zich in de huid. Ze voedt zich met lichaamssappen en weefsel van de gastheer (koi). Daarna ontstaat het anker waarmee het zich vastzet en groeit het steeltje tussen de schubben door naar buiten.

Symptomen

Bebloede plekken op de huid van de vis. De vissen kunnen schuren met het gevaar van extra wonden. In een vergevorderd stadium sterke vermagering, hangen en tuimelen. De wondjes die de ankerworm veroorzaken en achterlaten kunnen infecteren.

Behandelen

Wanneer het aantal ankerwormen op een vis beperkt is kun je overwegen om de vis te vangen en de ankerwormen handmatig te verwijderen. Je doet dit door de ankerwormen aan te tippen met een alcohol- of zoutoplossing, hierdoor verdoof/verkramp je de worm, waardoor deze makkelijker loslaat. Vervolgens verwijder je de ankerworm voorzichtig met een pincet. Hierbij is het belangrijk dat je de gehele ankerworm, inclusief anker verwijderd en dus niet het stokje afbreekt van het anker. Het achtergebleven anker kan dan namelijk gaan ontsteken. Het achtergebleven wondje kun je ontsmetten met een wattenstaafje met waterstofperoxide (3%) waarna je het vervolgens afsealt met bijvoorbeeld Propolis. Je zult dit enkele keren moeten herhalen. Door steeds de volwassen exemplaren weg te nemen, doorbreek je de cyclus doordat er geen nieuwe larven meer bijkomen.

Bij een ernstige uitbraak zul je naar middelen moeten uitwijken die schadelijk zijn voor je eigen gezondheid en die van je gehele biotoop. Het wordt dan kiezen tussen kwaden. Pas op, dit zijn vaak niet de meest vriendelijke chemicaliën. Laat je goed voorlichten door Antonis Vijvers.